Rozendaalweg

Rozendaalweg
ECHELPOELHOEVE, Rozendaalweg: landelijk / mooi / historisch, foto: H. Vermeir

zondag 16 september 2018

"art is sjok" poëzie kunst art



art - is - sjok   tom marien




Gevonden in de Lierse kunstgalerij rechtover het "Hof van Aragon"

www.art-is-sjok3.webnode.be

Peter Everaert, artistiek leider

peter.everaert@outlook.com

GSM: +32496511064

donderdag 23 augustus 2018

"Wereldtentoonstelling" EXPO 58 - 60 jaar geleden Brussel / België

IN OPBOUW


Voorgevel van de Eeuwfeestpaleizen op de Heisel. Foto: Egicarte

Voor de bestaande gevel van de Eeuwfeestpaleizen plaatste men een betonnen constructie met op de voorgevel het logo van de tentoonstelling de ster en een vredesduif. Op de voorgrond links de vormgeving van de ster in beton. Het modernisme in de bouwkunst haalde het en het beton voor de constructie



Het grondplan van de tentoonstelling met vele landelijke paviljoenen(51 landen), daarnaast het Atomium, het Congolees dorp, het ontvangstgebouw, de gebouwen van de grote godsdiensten, 'Oud-België", de vele kunstwerken, enz...(2)(p.19)


Promotiebeeld voor de tentoonstelling met de hostesses, het Atomium, de sterren, het treintje , de auto's uit de tijd,  een grote Amerikaanse bak en de modieuze Citroën ID.

Deze terugblik ontstond door mijn CD-doos uit 2008 " EXPO 58 De Soundtrack 1958-2008 6CD BOX"
prijs € 33,99

Laat ons nu eens naar een aantal voorwerpen die het leven van toen beheersten:

De auto's beheersten meer en meer de samenleving van klein tot groot

KLEIN

Fiat 500 D, "mijn bolleke" zoals hij door Marc in de TV-reeks de Kampioenen genoemd wordt.
Dit is de eerste Cd uit: "CD-doos uit 2008 " EXPO 58 De Soundtrack 1958-2008 6CD BOX"
prijs € 33,99"

Op het hoesje het voertuigje,, de dame met gefronste taille en links boven het logo bestaande uit de ster, de wereldbol en het jaartal.

GROOT




Citroen - DS/ID 19 B - 1968 uit Catawiki 

De Citroën DS is een beroemd automodel van het Franse merk Citroën. ..... Voor het modeljaar 1968 kreeg de ID/DS een ingrijpende facelift, 

De "Scooters"






Een typisch fenomeen van de jaren vijftig waren de scooters, van het merk Vespa (veelal)  of van Lambretta. Het voertuig van de lagere klasse. De prijs was ca. 16.000 Bef, 1/3 van de prijs van een kleine auto.

De scooter werd intensief gebruikt, in de week om naar het werk te rijden en op de zaterdag om boodschappen te doen. Op de scooter konden twee volwassen personen zitten , maar ook kinderen één tussen vader en moeder en één staand tussen de benen van vader. Onder aan de besturing, langs de binnenkant kon nog wel eens een reservewiel gemonteerd zijn.
Deze motorfiets noemde men in Vlaanderen wel eens een 'motsiklet' of een 'brommer'. De verkoop stond onder druk door de toenemende concurrentie van de auto.(1)(p.116)

MOOIE IDEEËN


DE WERELD OPBOUWEN VOOR DE MENS

Nu is het uur voor de Mens gekomen
om een wereld op te bouwen naar zijn wens.
Kent de mens, deze vredespionier,
zichzelf wel, is hij zich wel bewust van zijn
kracht en zijn onmetelijke levensbronnen.
De opdracht van de Wereldtentoonstelling 
te Brussel in 1958 luidt dan ook:
de wereld getuigenis laten afleggen
van haar geloof in het Mensdom.

Uit de brochure ALGEMENE WERELDTENTOONSTELLING TE BRUSSEL, april/october 1958.


Bronvermelding:


"achtenvijftig", oficieel orgaan van de algemene wereldtentoonstelling te Brussel 1958, nr. 31, oktober 1957.(2)
André LAMBILLIOTTE, Algemene Wereldtentoonstelling te Brussel 1958: De architectuur, de tuinen, de verlichting, Brussel, 1960.
Anneliese LESAGE, EXPO '58, het wonderlijk feest van de fifties, Standaard uitgeverij, Antwerpen, 2008.
Remi VAN WAEYENBERGHE, Voor een humanere wereld: boodschap aan de jeugd ,Brussel, 1959.
Marie-Anne WILSSENS, Bij leven en welzijn, een eeuw dagelijks leven in België, Lannoo, Tielt, 1999.(1)

zaterdag 11 augustus 2018

2018 "hete zomer" poësie



Berken in een rij voor herfstkleuren. Tuinen.ne

poëtisch bericht

De hond huilt in de mergel
van een morgen
huizen zuigen aan de wind
hun schouwen
en de koude
pijpt zijn scherpe handen 
op je buik

ergens kenteren de dagen open
en de jagers nachtwacht
vluchten de heuvels 
rond hun grotholen

het water vecht om schelpen paarlemoer
over de zee
roept zacht de witte faun
de stijve berken
klagen zilverzingend
om de zomer

Jan Jozef Goedvriend

in:  "Vlaanderen", jg. XVIII, nr. 99, mei-juni 1968, p.189.
Het is een thematisch nummer: "Vlaamse symbolisten"
Het gedicht heeft geen titel.



zaterdag 4 augustus 2018

GELUK Geluksbrengers HAPPYNESS


Klavertje-van-vier zoals op de achterkaft van de publicaties van de HK-vereniging het "Davidsfonds-Van Rompaygenootschap" staat. (Onze-Lieve-Vrouw-Waver)

Geluksbrengers...


  • een vierbladig klaverblad
  • een peulvrucht met negen erwten
  • voor het ontbijt drie maal niezen: zorgt voor goed weer
  • een pannenkoek eten
  • een hert dat met nieuwjaar bronstig loeit
  • een vreemde hond die mee naar huis loopt
  • tussen gestreken lakens slapen
  • een lieveheersbeestje dat naar u toe vliegt
  • een nachtegaal horen zingen
  • het rechteroor horen tuiten is de voorbode van een goed bericht
  • regen bij een begrafenis
  • een witte vlinder zien vliegen
  • een klavertje-van-vier
  • zwaluwen die onder de nok van het dak nestelen
  • een schoorsteenveger tegenkomen
  • een ooievaar op het dak
  • zingen voor het ontbijt
  • een gevonden hoefijzer
  • over de rechterschouder naar de nieuwe maan kijken
  • een hooiwagen zien

Geluk is subjectief en toch wensen we dat het ons omringd en blijft volgen.
Dat geluk is begonnen toen onze wereld elementen scheen te bevatten die de ontwikkeling van levende en intelligente wezens zou mogelijk maken. Dit geluk is de meeste van ons reeds beschoren; hoewel er vele dommeriken en tirannen onder ons rondlopen die menen dat hun geluk ook dat van de anderen moet zijn.
Daarom die elementen van geluksbrengers.
De geluksbrengers zijn talrijk, maar wij herkennen ze niet altijd. We zijn nogal eens op zoek naar dingen die ons ongeluk zullen brengen en wanneer die dingen gebruikt worden door egoïsten en domme mensen ontstaan er problemen van eigenbelang .."ikke"....
Verdraagzaamheid en diversiteit zijn de creatieve motoren van deze wereld
en niet eigenbelang, geldzucht en het "ikke" circuit, dat zijn de elementen die de 'menselijke' wereld naar de 'vaantjes' kunnen helpen.

zaterdag 28 juli 2018

KUNST oude 'WC-pot' 19de eeuw Mechelen archeologie




Deze WC-pot zou een kunstwerk in de stijl van de "ready-mades" kunnen zijn, omdat we hem bekijken van op enige afstand in de tijd.

Pot-pourri

"In een stortput van de 19-de eeuwse beerput vonden we een hoop vreemde scherven die bij het begin grote vraagtekens  opriepen. Pas na enkele uurtjes puzzelwerk werd duidelijk dat wij het te maken hadden met een wc-pot!  Het model doet denken aan wc's zoals we ze nu nog kennen, maar dan zonder ingebouwde waterspoeling. Hoewel wc's met waterspoeling al sinds de 18-de eeuw bestonden, raakten ze pas in de 19-de eeuw in zwang en dan nog uitsluitend bij de rijkere burgerij. Met het verschijnen van de riolering en waterleiding, bij het begin van de 20-ste eeuw, won de wc snel aan populariteit."

Al lijken ze nog zo banaal, toch vertellen ook wc's een eigen verhaal.

Bron:

Liesbeth TROUBLEYN, Raf RIBBENS en Bart ROBBERECHTS, Beerputten, in: "Het archeologisch onderzoek op de sites Minderbroedersklooster en Begijnenstraat", Nieuwsbrief , Stad Mechelen informeert, dienst Archeologie, s.d., p.6.

archeoweb.mechelen.be

ART
In 1917 leverde Duchamp onder het Pseudoniem R. Mutt een kunstwerk in voor zijn bijdrage aan de eerste jaarlijkse show van de Society of Independent Artists in het Grand Central Palace in New York. Hij leverde niet zomaar een werk in, maar koos er voor om een urinoir te signeren, te kantelen en in te zenden.




De bovenste archeologische email wc-pot omgedraaid.

zaterdag 21 juli 2018

Kunstenaar Gilbert GOVAERTS overleden te Mechelen




Dit bericht verscheen in DE STANDAARD van 26/27 mei 2018

Gilbert was een uitzonderlijk tekenaar.
Hij tekende antieke gebouwen en delen ervan op sprekende wijze. Met een vet rood potlood wist hij opvallende tekeningen te maken van bijna alle antieke gebouwen te Mechelen. Maar hij was redelijk eigenzinnig en kwam met zijn prachtige tekeningen bijna niet in de pers, noch verkocht ze, hoewel hij diezelfde pers wel gebruikte om over die oudere gebouwen meer te weten.
Over elk gebouw deed hij opzoekingswerk in het Archief van Mechelen.
Zijn tekeningen hebben een documentaire waarde.
Het zou van groot belang zijn indien het Archief van de stad Mechelen zijn tekeningen in bezit zou krijgen.

vrijdag 13 juli 2018

Over de ambten in een kapittel V.B. St.-Romboutkathedraal



Koor van de Kathedraal van Sint-Rombouts(Mechelen),sterkwaterplaat F. Giele, Leuven, 1924.(zie onder A. Croegaert)

Vandaag, 25 juli (krantenknipsel, jaartal?)

"Notger, de Luikse bisschop, stichtte anno 972 in de kerk van de H. Rumoldus te Mechelen 12 kanunnik-prebenden, die het oorspronkelijk kapittel vormden. Mettertijd werd dit aantal opgevoerd.
 Aan het hoofd van dit kapittel stond de proost; verder behelsde het een deken, een aartsdiaken, scholasters en penetenciers.
 Het kapittel van Sint-Rombouts was oorspronkelijk collegiaal; na het tot stand komen van het aartsbisdom Mechelen, in1559, werd het een Metropolitaan kapittel. Toen werd het proostschap afgeschaft en aan de waardigheden van deken, van cantor en van aartsdiaken van een prebende verbonden.
 Bij pauselijke bulle van het jaar 1801 werd het oud St.-Romboutskapittel vernietigd; doch de kardinaal werd tegelijk gemachtigd tot her inrichting. aartsbisschop de Roquelore herstelde het Metropolitaan kapittel in 1803, echter zonder waardigheden. Slechts  op 25 juli 1836, op verzoek van het kapittel, schonk Kardinaal Sterckx nieuwe statuten waarbij het dekenschap, het archidicaat en het cantorschap hersteld werden."



De volgorde in de katholieke structuur:
de paus, de kardinaal, de aartsbisschop, de bisschop, de hulp-bisschop, de kanunnik,  de deken, de pastoor, de onder-pastoor, de kapelaan  allen mogen de eucharistie opdragen en niet trouwen
de diaken,

aartsdiaken: 1. priester die een bisschop bijstaat, thans nog alleen assistent bij een priesterwijding (eretitel) 2. Anglicaanse Kerk plaatsvervanger van de bisschop.
bul(le): [Lat. bulla, balletje, zegel] a. groot zegel aan een oorkonde b. de oorkonde zelf: pauselijke -; gouden -; met een gouden zegel 'Gouden Bul'
cantor: [Lat. cantare, zingen] 1. (voor)zanger 2. koorleider bij kerkdiensten of leraar aan een kerkelijke muziekschool
deken: [decaan] a. overste van een kapittel van kanunniken b. priester met het toezicht over een deel van een bisdom belast.De Deken staat boven de pastoor in de hiërarchie van de kerk.
diaken: [Gr. diakonein, dienen]
katholieke geestelijke  die het diaconaat heeft ontvangen:  de - draagt de stool over de linker schouder en de dalmatiek. De diaken mag de eucharistie niet opdragen en mag getrouwd zijn. Hij staat onder de pastoor, de onder-pastoor of de kapelaan.
kanunnik:  [Lat. canonicus, priester die volgens de canones d.i. de kerkelijke regel gemeenschappelijk met  met andere priesters leefde] naam of titel van geestelijke die lid is van het (kathedraal)kapittel: de onderscheidingstekenen van een - zijn superplie en mozetta; reguliere, seculiere -en. Hi staat boven de deken.
kanunnikenbank: koorgestoelte
kanunnikes: naam van sommige koorzusters
kapittel: [Lat. capitulum (< caput), klein hoofdstuk)]
 bijeenkomst van een college van kanunniken; een - houden, in het - zitten, er lid van zijn; het - van een kathedraal (gezamenlijke kanunniken)
prebende: [Lat. praebenda, te leveren dingen]  1. inkomen uit een kerkelijk goed  of een kerkelijke bediening. 2. kerkelijke bediening of titel, waaraan een zeker jaargeld is verbonden.
proosdij: ambt van proost. 2. woning van een proost.
proost: [Lat. praepositus, aan het hoofdg estelde] 1. deken van sommige kapittels van kanunniken 2. geestelijk raadgever van een vereniging.
rector: de verantwoordelijke geestelijke  E.H. Wieland van de Hanswijkbasiliek te Mechelen heeft de titel van rector
1.  directeur van een gymnasium of een jezuïetencollege
2. kat. a. geestelijk leider  van een klooster, een gesticht, enz...
            b. voorzitter van een academische raad
scholaster: schoolopziener van de geestelijke stand. 2.[ o.i.v. kritikaster of een dergelijk woord] bekrompen schoolmeester, schoolvos.

Bronnen:
Verschuereens MODERN WOORDENBOEK, Standaard uitgeverij, Antwerpen/Amsterdam, 2 dln, 1979.
A. Croegaert, Terug naar de Liturgische Godsvrucht, Congres te Mechelen, priester Jubileum Kardinaal Mercier, Mechelen, 1924.
Het documentair-archief van H.F.E. Vermeir, Sint-Katelijne-Waver

donderdag 5 juli 2018

'n GEDICHT/ POEZIE Marcel Vanslembroeck "De eerste steen"


Hortus Conclusus , gravure, 1481

Houtsnede van een Haarlemse snijder, De Ziel betreedt de Tuin Gods.
De tuin met het kruis van Christus en de levensbron heeft één toegang voor de zielen die de weg met stenen heeft weten te nemen.



Hoofkijn van Devotiën, Antwerpen, 1487, p.36..


De eerste steen

er is een steen gevallen
van het hart
in het tijdloze vuur van de tijd
de gemeenten van het hart
verkozen bij deze gelegenheid
een nieuwe burgemeester
nieuwe schepenen
één van deze ambtenaren
heeft de eerste steen gelegd
van een glanzende muur
om de tuin van de hoop

                                                Marcel VANSLEMBROUCK

Uit : Poëtisch bericht, in: "vlaanderen", nr. 130, jan.-febr. 1970, p.50

Of hoe de politiek er een puinhoop van maakt door eigenbelang en de programmaatjes van de "eigen" partij...het onbegrensde navelstaren
De tuin van de hoop is een "hortus clonclusus" waar niets buiten mag, maar wel van alles binnen.

Over de dichter

"Mijn eerste publicatie was in 1972, een dichtbundel. In die periode schreef ik ook wel kortverhalen, een beetje in de stijl van Jos Vandeloo, Clem Schouwenaars, maar als ik dat nu lees dan zie ik dat als jeugdzonden. Ik kwam ook niet uit een gezin waar veel boeken waren, dus moest ik naar de bibliotheek. Echte voorbeelden had ik ook niet. Ik voelde een drang om te schrijven in mij. Zo vind je al zoekend je weg, en ook nu nog zou ik niet weten bij welke richting of stroming ik pas. Ik heb zo mijn eigen stijl, ik ga gewoon mijn eigen weg. De mensen merken dat ook op en dat is voor mij een mooi compliment."

Uit: http://www.hetbeleefdegenot.be/TOVERBERG_24_webversie.pdf



woensdag 27 juni 2018

SINT - RUMOLDUS - viering Mechelen



Het beeld van de Heilige Rumoldus in de kathedraal van Mechelen 

Het beeld van de 'Heilige Rumoldus' dat bovenaan het barokke altaar prijkt is vervaardigd door Lucas Faydherbe (1617-1697). Het beeld is 3,75 m hoog. De heilige Rumoldus of Rombout is de patroonheilige van de kerk.Foto: Eduard De Ron

De feestdag

Op 1 juni is de feestdag van St.-Rombouts.
Sedert vele jaren wordt die in zijn kathedraal te Mechelen gevierd op de zondag voor zijn feestdag.
In 2018 op zondag 24 juni gebeurde de viering met enige plechtstatigheid door de kardinaal in een kerk 'op stelten'. Ook de gelovigen zaten in het VOLLE koor daar een gedeelte van de kerk in renovatie is.
Het kathedraalkoor van Mechelen o.l.v. Johan van Bouwelen en orgelist Peeter Pieters luisterden de dienst op met hun 'magistrale' muzikale klanken. Het aangepaste 'Onze Vader' werd muzikaal ten gehore gebracht op de noten van Pieter Pieters en het 'St.-Romboutslied' van Paul Schollaert werd gezongen door het koor.

Na de viering was er receptie in het bisdom bij stralend weder.
Eucharistieviering met als voorganger de kardinaal,  met de hulpbisschop, de deken, de diaken , de koster en de acolieten in het hoogkoor.Foto: © H.F.E. VERMEIR

De biografie

Bisschopswijding van de heilige Rumoldus, olieverfschilderij (112 x 71 cm), Devonshire Collection, Chatsworth

De H. Rumoldus is de patroon vaan de kathedraal van Mechelen( zetel van de aartsbisschop en metropolitaan sedert 1559), waar zijn relieken, namelijk een schedel die sporen van een zware slag schijnt te dragen, bewaard worden. Als kluizenaar-priester stierf hij een gewelddadige dood, weliswaar geen marteldood, al werd hij vroeg als martelaar vereerd.
De oudste teksten zeggen dat Rumoldus te Mechelen als eremiet leefde en als martelaar stierf, dit zou in de achtste eeuw geweest zijn; tot de latere  legendarische elementen schijnt wel zijn vroeger episcopaat te Dublin te behoren.
De hier afgebeelde scène in een kerk, onder een rood baldakijn zit Rumoldus terwijl de drie bisschoppen, die voor de wijding vereist zijn, de mijter boven zijn hoofd houden; zoals de liturgie  het voorziet dragen de consacrerende bisschop en de geconsacreerde een kazuifel, en hebben de twee assisterende bisschoppen een koorkap. Voor Rumoldus knielt een subdiaken die een boek vasthoudt waarin de consacrerende  bisschop de formule van de mijter oplegging tracht te lezen.
De toeschouwers aan de linkerkant zijn geestelijken, aan de rechterkant leken met vooraan een vorst; volgens de legende  zou Rumoldus  de zoon van een koning zijn geweest. Zo zijn de drie standen vertegenwoordigd.
De achtergrond wordt afgesloten door een groen doek dat van boven tot beneden hangt: men ziet daarop de mijter, eronder de H. Geest in de vorm van een duif die licht uitstraalt.  Op de baldakijn figureren meermaals de twee pauselijke sleutels en de wapens van het aartsbisdom Canterbury.
Dit schilderij stond bekend als "De intronisatie van de H.Thomas Becket, de aartsbisschop van Canterbury", toen het in de Arundel Collection was. Zij is in het bezit van de hertog van Devonshire sinds 1722.

De  paneelschilderijtjes

Detail uit één van de paneeltjes waarnaar hieronder verwezen. Foto: © H.F.E. VERMEIR

Voor die tijd schijnt aan de voet van het schilderij een opschrift gestaan te hebben, zeggende dat het door Jan Van Eyck in 1421 vervaardigd werd. De hoogte van het  schilderij is  gelijk aan de 27 taferelen van de legende van bisschop Rumoldus, nu in de ommegang van het koor van de kathedraal te Mechelen. Vijf en twintig van deze panelen waren laat-middeleeuws (tussen 1480 - 1501). Acht ervan worden toegeschreven  aan de Brusselse meester Colijn de Coter (ca. 1455 -  ca. 1535) of zijn atelier, en de vijf andere aan de Mechelse Meester van het Sint-Jorisgilde. De breedte van die taferelen varieert enkele cm, maar bedraagt steeds rond de 70 cm. De bisschopswijding van Rumoldus komt niet in de reeks voor. Er wordt aangenomen dat het schilderij van Chatsworth er deel van uitmaakte; het zou later in Engeland geraakt zijn en daar zou men er de wapens van Canterbury, het opschrift en misschien er nog andere details aan toegevoegd hebben.

Sinds het einde van de zestiger jaren (twintigste eeuw) werd deze reeks late Vlaamse Primitieven te Brussel aan het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium gerestaureerd . Dat gebeurde op een 'schandalige' manier. Naast hetgeen er nu nog overblijft van sommige paneeltjes zou tenminste een foto mogen hangen van het het paneeltje zoals het was voor restauratie, met een tikkeltje uitleg bij.

Devotieprentje



Sint-Rombout beschermheilige van de stad en het stadsbisdom Mechelen, steendruk, E. Lombaerts - V.D. Velde, Deurne-Antwerpen.
Op de prent zien we Rumoldus als bisschop met staf en kruis.
Links de aanslag door twee mannen en rechts zijn verheffing ten hemel als heilige.
Rechts boven de Sint-Romboutskathedraal en het 'hof van Prant', het Sint-Romboutscollege.
Onderaan twee wapens links (?) en rechts dat van de stad Mechelen

De naam

"Zijn naam is Rommout, nadien Rombout - het zou een geleende of kloosternaam kunnen zijn - kan geïnterpreteerd worden als beroemde (hruom = roem) heerser (-bout of -bald = stoutmoedig) en is Germaans van oorsprong; het eerste lid (romh - Rome) kan echter ook Iers zijn."(zie bij bronnen bij Aloïs Jans, historicus)




Geraadpleegde bronnen

J.L. Broeckx, C; De Clercq e.a., Flandria Nostra, ons land en ons volk , zijn standen en beroepen door de tijden heen, Standaard - Boekhandel, Antwerpen e.a., dl. IV, 1959, p.20/21.
H. Installé, Historische Stedenatlas van België: Mechelen II , Mechelen, 1997, p.45/46.
Aloïs Jans, "Rumoldus in de geschiedenis en legende", in: Sint-Romboutskathedraal, gestalte van de gotische droom,  VKW, Mechelen, 1990, p.39.
Sarah Luyten en Hans Martens, Erfgoed met vele gezichten: Onze-Lieve-Vrouw-over-de-Dijlekerk, Sint-Pieter-en-Paulkerk en Sint-Romboutskathedraal (Mechelen), Mechelen, 2018, p.33.

Het documentair-archief van H.F.E. VERMEIR, Sint-Katelijne-Waver.



maandag 18 juni 2018

Sint - Pieter of Petrus mop " Lachen is gezond "




Sint-Petrus, feestdag 29 juni, in: "Lives of the Saints"  van BUTLER, 2 dln, 19de eeuwse editie.

Petrus was één van de twaalf apostelen. Jezus noemde hem Cephas, dit betekent rots en dat is later  veranderd in Petrus, naar het Griekse woord met de gelijkaardige betekenis.  Christus zou ook gezegd hebben: "Op deze steenrots wil ik mijn kerk bouwen." (Mt 16:18)
Petrus schreef twee canonieke epistels.
De heilige houdt twee sleutels in  de hand. Een verwijzing naar zijn sleutelrol in der kerk.
Daarnaast  houdt hij een boek in de hand, verwijzend naar de bijbel of naar zijn epistels.
Op de achtergrond zien we de Sint-Pietersbasiliek van Rome.

AANNEMER

" De ingang van de hemel en de hel zijn gescheiden door een diepe kloof.
Daarom wordt er weleens een zieltje verkeerd afgeleverd, wat Sint-Pieter niet zint.
Hij stapt naar de duivel, de meester van de hel, om een brug te laten bouwen, ieder aan één kant.
De duivel gaat akkoord en begint er onmiddellijk aan. Na enkele dagen is er aan Sint-Pieters kant nog niets gebeurd, dus de duivel gaat informeren. 'Zou jij niet eens beginnen met de bouw, ik ben al bijna klaar !"
Sint-Pieter antwoordt: 'Ik wil wel, maar ik kan hier geen aannemer vinden.' "

Uit PRIMO, 16-22 juni 2018,  p..114.

Een aantal jaren geleden circuleerden vele Sint-Pietermopjes