Rozendaalweg

Rozendaalweg
ECHELPOELHOEVE, Rozendaalweg: landelijk / mooi / historisch, foto: H. Vermeir

dinsdag 13 december 2016

Basiliek ONZE-LIEVE-VROUW van HANSWIJK/ 27.11.2016/ na renovatie openstelling voor GELOVIGEN




We zijn hier in Mechelen / België



Zicht op de Hanswijkkerk de bewuste zondag om 10u30 's morgens vanaf de Zandpoortvest.
Foto: eigendom: H.F.E.VERMEIR 


Het logo.
Nadat de kerk een grondige renovatie en schoonmaak meemaakte was er op zo. 27.11.2016
een Eucharistieviering met altaarwijding door Kardinaal Jozef De Kesel, aartsbisschop van Mechelen-Brussel.



Foto eigendom van H.F.E. VERMEIR
Het gerestaureerde hoogkoor van de basiliek met links het conopeum (soort parapluutje) en rechts het tintinnabulum  met belletje. Het vroegere grijze, stoffige interieur kreeg een witte kleur. Vooraan kwam een nieuw altaar in hout met bijpassende stoelen.


Foto eigendom van H.F.E. VERMEIR

De eucharistieviering met van l.n.r. kanunnik Tony Frison (?), rector Steven Wielandt van de Hanswijkbasiliek, de diaken bij de kerken van Sint-Katelijne-Waver, kardinaal Jozef De Kesel, aartsbissschop, ceremoniarius Karlo Tybergen, Jan Arnalsteen, pastoor van de Lieve-Vrouweparochie, en nog twee personen.

De dankrede werd gedaan door Steven Wielandt op een heel originele manier.

DANKWOORD BIJ DE ALTAARWIJDING
Hanswijk – zondag 27 november 2016

Ik heb er goed over nagedacht, net niet over wakker gelegen.
Ik besef: het is niet passend en zelfs te gewaagd
om in een dankwoord namen te noemen.
Zo zou wel eens Fons kunnen vergeten,
of Wouter, of Willy en Gerda of Agnes, of Lieve.
Ziet u: zo komen we er niet.
Want iemand vergeten is zeker niet mijn bedoeling.
En toch. Na dit excuus waag ik me er toch aan
om onze dankbaarheid namen te geven.

Vooreerst danken we Lucas.
Niet dat iedere Lucas zich nu aangesproken moet weten.
Bedoeld wordt Lucas Fayd’herbe, de ontwerper van deze basiliek.
Hij was geen schoenmaker die bij zijn leest bleef
want als beeldhouwer
ontwierp hij bouwtechnisch nogal onkundig
dit ongezien-originele kerkgebouw.
En dat hebben ze geweten.
Ze, dat zijn de restaurateurs, architecten,
aannemers en onderaannemers van de voorbije jaren.
Jullie hebben het werk van Fayd’herbe
een schitterende toekomst gegeven.
Het werk van Lucas en jullie werk maken
onze gemeenschap heel dankbaar.
Ze noemen ons nu de mooiste kerk van Vlaanderen.
Dank daarvoor.

Dank ook aan Alexander.
Op 4 mei 1743 gaven de kerkverantwoordelijken van die dagen
de opdracht gaven om een preekstoel uit te werken.
Iets dat mocht gezien worden. En de rekening ook, natuurlijk.
4000 gulden was in die dagen een enorm bedrag.
Maar er was Alexander Rubens – inderdaad, kleinzoon van.
Met zijn genetisch aanleg voor kunst werd hij een gulle mecenas.
Het verhaal van toen heeft iets van vandaag:
de voorbije jaren heeft de kerkraad
zoveel verantwoordelijkheid en initiatief genomen
dat we voor het realiseren van het nieuwe altaar
niet alleen op zoek moesten naar een kunstenaar
maar ook naar mecenassen.

De kunstenaar vonden we in Amsterdam.
Hij begrijpt als geen ander de kunst van de tijdloze eenvoud
van de pure zuiverheid.
Het resultaat van de originele en doordachte inzet van zijn creatief talent
is vandaag ofschoon heel anders toch evenzeer indrukwekkend
vergeleken met de preekstoel van toen.
Jac (Bisschops), je rekende ons niet de 4000 gulden van weleer aan
maar je geeft ons vandaag wel de bijzonderste reden tot dankbaarheid:
we zijn blij en dankbaar om je realisatie.
Opnieuw staat Christus in het hart van onze gemeenschap.

En meteen ook dank aan de mecenassen. Ja. Ze bestaan nog.
Niet alleen het kerkenbouwfonds Domus Dei
maar ook de vele bekende en anonieme Alexanders.
Collectes, overschrijvingen en giften brengen het mecenaat
ondertussen al over de 26.000 euro.
Procentueel evenaart jullie bijdrage het mecenaat van Alexander.
Eerlijk: het geloof van kerkraad was initieel niet zo overtuigd.
Maar vergeten we daarom toch niet onze dankbaarheid
voor de zin voor initiatief van onze kerkraad
en de subsidiërende overheden die achter hen staan.

Ook Andreas Cruesen verdient onze dankbaarheid.
Voor de geschiedenisboeken is hij de vijfde Mechelse aartsbisschop.
En voor Hanswijk is hij de eerste steenlegger van deze kerk.
Zo staat hij aan het begin van een rijke traditie.
Op 10 mei 1663 legde hij de eerste steen van deze basiliek.
Vandaag wijdt zijn verre opvolger het nieuwe altaar.
Onze gemeenschap is u mijnheer de kardinaal
– dat klinkt echt even vers als de witte muren van de basiliek –
zeer dankbaar dat u ons in dit moment wilde voorgaan
en zeker ook voor alle oprechte steun
in het Hanswijkgebeuren van basiliek en processie.
Met U, mijnheer de kardinaal,
danken wij niet alleen de confraters priesters en diakens
die mee voorgingen in deze viering
of die ondermeer omwille of ondanks zondagse verplichtingen elders toch met ons verbonden waren.
Maar met U, mijnheer de kardinaal,
danken we niet minder het volk Gods hier aanwezig of verbonden.
Deze viering was een bijzondere, niet-alledaagse kerkervaring
om dankbaar voor te zijn.

 Ten slotte nog één naam.
Klein probleem. De geschiedenis is de naam vergeten.
Het is de anonieme schipper uit 988.
Had die naam-vergeten schipper zijn Mariabeeld
niet of elders achtergelaten
dan hadden we hier vandaag niet zoveel te vieren
Hij staat immers aan het begin van ons verhaal.
Hij is één zoals zovele mensen die in deze basiliek
hun verhaal opnieuw beginnen
omdat ze hier bij Maria hun hart kunnen luchten,
nieuwe moed vinden, weer toekomst zien.
Aan de voet van haar troon kunnen alle mensen
- zelfs de anoniemen - voortaan figuurlijk en letterlijk
hun licht opsteken
en in de voormalige doopkapel, nu de nieuwe kaarsenkapel,
kunnen ze nog steeds een kaarsje laten branden.
Dat heet devotie. En dat is een mooi geloof. Geloof van mensen.
En precies dat is de ziel van Hanswijk. Ook voor de toekomst.
Mensen voelen zich hier thuis bij Maria omdat zij ons hier toont dat zij onze Moeder is.
Zij heet u welkom. Altijd. U bent hier thuis. Altijd.

Dus niet alleen in een mooi gerestaureerde basiliek,
of een bijzonder nieuw altaar
vindt Hanswijk haar mooiste toekomst.
Maar wel in ieder van u. Want met u gaat ons verhaal verder.
U verdient onze grootste dank.
En dankzij de naamloze schipper ik ben niemand vergeten.

27 november 2016.
In dit decor mag het echt wel eens ‘barok’ klinken:
na Lucas, Alexander, Andreas en een naamloze schipper
heeft u allen vandaag geschiedenis geschreven.
En de toekomst wenkt.


OLVrouw van Hanswijk in volle glorie in de vernieuwde kerk.
Foto eigendom van H.F.E. VERMEIR

Op het einde werd haar ere-lied gezongen.

Gij staat hier op een toon gezet van licht en bloemen onbesmet,
Wij komen vroom u loven.
Och, houd op ons uw oog gericht. Uw mantel niet van ons gelicht,
O moeder van hierboven, O moeder van hierboven.

Ave Maria! Ave Maria! Ave Maria! Ave Maria! 

De wereld is vol drift en kwaad. Gevaren komen vroeg of laat,
De duivel dreigt de banen.
Geen jeugd is vrij, O minzaam Moeder'ken, die dat alles ziet,
Uw kind'ren in d'orkanen, Uw kind'ren in d'orkanen,

Ave Maria! Ave Maria! Ave Maria! Ave Maria! 

Ons landje was Uw schoonste land en zocht steeds
Uwe moederhand, dat mag toch nooit verminderen.
Dat bidden en beloven wij, O minzaam Moeder'ken van Mei.
Wij blijven Uwe kind'ren, wij blijven Uwe kind'ren.

Ave Maria! Ave Maria! Ave Maria! Ave Maria! 

En dan nog een foto van de gerestaureerde koepel

Foto: eigendom van H.F.E. VERMEIR









Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen